خاطرات قشنگ ما در روز پزشک !
امروز روز پزشک است و ارزش دارد مطالبی در این باره بنویسم و امیدوارم دوستان و بستگان و همکاران و وبلاگ نویسان پزشک آزرده خاطر نشوند . همان طور که در باره ما هم خیلی چیزها ممکن است بگویند و بنویسند و ما نه تنها ناراحت نمی شویم بلکه خدا را شکر می کنیم که به این ترتیب اسباب انبساط خاطر ما و خودشان می شوند . چند هفته قبل در یکی از قطارها مسافری بیمار شد و حالش بد شد و در نهایت فوت کرد . گفتند علتش این بوده که پزشک معالج در قطار نبوده است . البته این اتفاقات در کشور ما خیلی عادی و طبیعی است و به اجل افراد مربوط می شود نه چیزهای دیگر . انسان موجود ضعیفی است و حاصلش آهی و دمی است و ارزش جان او زیاد نیست . طبق آخرین نظرات علمی دانشمندان , مرگ دو علت دارد : یکی از آنها عبارت است از نبود پزشک معالج و عامل دوم خود پزشک معالج می باشد . شاهدش هم ماجرایی است که برایتان بیان می کنم . همین الان در قطار سریع السیر اتوبوسی مشهد تهران هستیم و ساعت پنج راه افتاده ایم . یکی دو ساعت می شود که حال خانم محترم ما بد شده و فشارش پایین آمده و وضع و حال خوبی ندارد . خوشبختانه قطار ما پزشکی دارد که خیلی خوش اخلاق است و فوری تشریف آوردند و قرصی به خانم دادند و گفتند چند دقیقه بعد باید سرم بزنم .
از کودکی همیشه با کتاب و مجله مانوس بودم . آن زمان دوست داشتم همه کتاب های دنیا را بخوانم ولي معناي خيلي از كلمات را نمي دانستم . علاقه داشتم معلم شوم و اکنون عضو هیات علمی دانشگاهم ؛ ولی از کلمه استاد خوشم نمی آید ؛ فکر می کنم که استاد وصف کسی مثل حضرت عیسی است که در انجیل حواریون از او به عنوان استاد یاد می کنند . تصور می کنم این نام ها و همه عناوین و القاب رایج دیگر سرگرمی و دلخوش کنک آدم های کوچک است و آدم ها با دلبستگی و سرگرمی به این عناوین وقت خود را تلف می کنند و دچار رکود و رسوب فکری و روحی می شوند . دوست دارم بنشینم و چالش های فکری را نظاره کنم و مشتاق بحث و نقد و گفت و گوی نکته سنجانه و منتقدانه هستم البته با کسی که حال و فکر و ظرفیتش را داشته باشد و تفکر مداربسته نداشته باشد . به این دنیای مجازی هم بسیار علاقه مندم و آن را پنجره های تنفس در دنیای واقعی می دانم . خانواده خوبی دارم . همه دلمشغولی های علمی و فکری داریم . می گوییم و می خندیم و گاهی با هم می گرییم . گاهی با هم بحث می کنیم . نانی می خوریم و شکر خدایی را به جا می آوریم که همه هستی ما از اوست . با همه تنبلی ها و بدیهایی که ما را احاطه کرده ، خدای خوب همیشه به فکر ماست و شبها که ما می خوابیم چشمان همیشه بیدارش نظاره گر ماست . فکر می کنم که از ته دل همه انسان ها در همه نقاط دنيا دريچه اي به سوی منطق و عشق و پاکی و خدای خوب باز می شود و می توانیم آنجا همه با هم قرار بگذاریم و حرف های همدیگر را خوب بفهمیم . شیفته و شایق کسی هستم که چیزی برای گفتن داشته باشد و دل پاکی داشته باشد و بتوان رایحه حیات را از نفس او حس کرد و زندگی آموخت و خوشبختانه همیشه در کنار خود کسانی را دارم که بتوانم از فکرشان بهره ببرم ...