( این پست را در سمنان می نویسم )

یکی از عادات رایج ما این است که معمولا دوست داریم از دردها و معضلات فریاد بکشیم و ناله های عمیق سر دهیم و برای کاهش درد و گرفتاری و پیشگیری از گسترش ناراحتی ها دست به کارهای غیر منتظره  خطیری بزنیم که نه تنها دردها را درمان نمی کند و کاهش نمی دهد بلکه خودش معضلات را افزایش می دهد و بیماری را حادتر و پیچیده تر می کند. حتی اگر شخص عملا نگون بخت باشد ولی این نگون بختی به لحاظ فکری برایش توجیه شده و جا افتاده باشد ، آن را با تمام وجود پذیرفته و احساس گرفتاری نخواهد کرد . و بالعکس اگر در اوج خوشبختی باشد ولی نتواند این خوشبختی را درست درک و تحلیل کند و این موقعیت خوب با افکار و چون و چراهایش سازگار نباشد ، خود را در اوج بدبختی خواهد دید و زندگی را سیاه و دردناک تلقی خواهد کرد .