اپيكتت كه برده يكى از افسران نرون و خود  از حكماى روم بشمار مي رود ، به جهت ضرورتى كه ايجاب كرده بود ، سفر دريايى در پيش گرفت ، پس از آن كه كشتى مقدارى راه رفته بود ، طوفانى سهمگين سطح دريا را فرا گرفت و همه كشتى نشينان در اضطراب شديد بيم از مرگ فرو رفتند ، ديوار زندگى آنان شكاف برداشت . هول و هراس آخرين ساعات زندگى نه تنها همه كشتى نشينان را از يكديگر بيگانه ساخت ، بلكه هر يك از آنان ، خود را هم بدست فراموشى سپردند و كارى جز داد و فرياد و جزع و ناله نداشتند ، اپيكتت همچنان آرامش خود را حفظ نموده بود ، گوئى هيچ حادثه‏اى اتفاق نيفتاده است . آرامش شگفت انگيز وى كه مانند تماشاگران بر زيبائى امواج دريا احساس ميشد ، بعضى از آن كشتى نشينان را سخت ناراحت كرده بود كه اين مرد آيا مرگ را احساس نميكند ، آيا كام مرگ را كه براى بلعيدن ما باز شده است نمى‏بيند شخصى نزد اپيكتت آمد و گفت : مگر نمى‏بينى طوفان مرگزاى در صدد در نورديدن طومار زندگى ما است ، اين چه موقع آرامش است ، مگر زنده نيست ، يا احساس مرگ نمى‏كنى ؟ اپيكتت از جاى خود برخاست و خطاب به كشتى نشينان چنين گفت : من هيچ علتى براى اضطراب در اين موقعيت نمى‏بينم . بمن بگوئيد : چرا بايد مضطرب شوم ؟ آيا بدون علت و نياز سفر دريا را پيش گرفته‏ام ؟ نه هرگز . علت و نياز بوده است كه مرا باين سفر وادار نموده است . آيا سفر دريائى بدون كشتى امكان پذير بود ؟ نه هرگز . پس سوار شدن من به كشتى نيز معلول يك علت ضرورى منطقى بوده است . آيا اختيار بادهاى طوفانى در دست من است كه بتوانم از آن جلوگيرى كنم ؟ پاسخش واضح است كه هرگز . آيا كشتيبان با ما خصومت شخصى دارد كه فقط با غرق كردن ما در اين موقع ، انتقامش را از ما ميكشد ؟ نه هرگز . پس اى همسفران عزيز ، ما در مسيرى كه تاكنون پيموده‏ايم كمترين تقصير و خطاى اختيارى نكرده‏ايم . براى همين است كه من اين لحظات را كه دروازه ابديت به رويم باز شده است ، در كمال آرامش به تماشاى فروغ ابديت پرداخته ، نه ناله‏اى خواهم كرد و نه شيونى سر خواهم داد . تكليف ما در اين لحظات نهائى تسليم به سرنوشت است و با معبود يگانه به راز و نياز پرداختن . اندك اندك طوفان دريا آرام ميشود و همه كشتى نشينان نجات پيدا ميكنند .                                        شرح نهج البلاغه استاد محمد تقي جعفري ج 12 ص 121 – 122

از سخنان اپيكتت ( اپيكتتوس)‌

1 .  هرگز دربارۀ چیزی نگو آن را از دست داده ام ، بلکه فقط بگو آن را پس داده ام .

2 .  روزهائی را که خشمگین نمی شوید بشمارید . من سابقا عادت داشتم که روزانه یکبارخشمگین شوم ، بعدها این عادتم را به سه روز یکبار تقلیل دادم ، اکنون هر چهار روز یکباردچار خشم می شوم ، هر وقت موفق شدید که خشمگین شدن را به یکبار در ماه تقلیل دهیدآن روز یک قربانی در راه خدا بدهید .

لینک ها

نامه استاد مطهری به پدر

هر جمیلی که بدیدیم بدو یار شدیم      هرجمالی که شنیدیم گرفتار شدیم

کبریای حرم حسن تو چون روی نمود     چار تکبیر زدیم ازهمه بیزار شدیم

                                         *******

در پس پرده ی پندار به سر میبردیم         خفته بودیم ز هیهای تو بیدار شدیم

شربت لعل لبت بود شفای دل ما            به عبث ما ز پی نسخه ی عطار شدیم

                                         *******

هرچه دادند به ما از دگری بهتر بود              تا سزاوار سراپرده ی اسرار شدیم

سر ز دریای حقایق چو برون آوردیم            برسر اهل سخن ابر گهربار شدیم