روی عکس کلیک کنید

دعا و نیایش و حرف زدن با خدای بزرگ غذای جان آدمی است که نیاز به زنده بودن دارد و زندگی را درک می کند. دعا نسیم فرح بخش ملکوتی است که از کوی دوست می وزد . دعا گشودن پنجره های نجات و رهایی و هموار کردن باند پرواز است . دعا گفتار درمانی معنوی و آسمانی است . دعا هوای تازه ای است که اگر به مشام ما نرسد قلب مان خواهد مرد . دعا افتادن قطره شبنم روی برگ گل سرخ است .  پیوستن قطره به دریاست . دل به دریا سپردن و راهی امواج شدن است . دعا برای کاسبکاری و تجارت و سرگرمي نیست ، با اين حال ، تجارت را هم رونق می بخشد ولی جایگزین کار و تلاش و تجارت نمی شود . دعا برای جمعیت است ولی در تنهایی بیشتر می چسبد و تا در میانت جمعیت به اوج تنهایی نرسی مزه دعا را نخواهی فهمید  . دعا برای قدرت بخشیدن است ولی ...........

      عنوان «‌احكام مخصوص روزه در فرهنگ عوام » نبايد تعجب آميز باشد ؛ چرا كه فرهنگ دينداري بسياري از مردم شفاهي بوده و غالبا با باورها و سنت هاي محلي و بومي و درست و غلط هاي بسياري آميخته شده و در اين ميان، احكام شرعي غيرمستند و نادرستي رايج است كه كاملا ساختگي و كوچه بازاري  بوده و ريشه در هيچ كتاب ديني و سنن مذهبي اصيل ندارد و تنها مولود اذهان و عادات عوامانه است و اين عوام ممكن است اتفاقا تحصيل كرده و داراي پز و پرستيژ بالايي باشند ولي به هر حال ، سبك دينداري شان كاملا عوامانه است .

1 . همه شبها و روزهاي ماه مبارك رمضان ارزشمند و مقدس و بزرگ است ؛ ولي شب هاي قدر مثل خورشيدي در منظومه اين روزهاي مبارك مي درخشد ؛ از طرفي همه آيات قرآن سخن خدا و نور و هدايت است ؛ ‌با اين حال سوره ها و آياتي همانند سوره حمد و آيت الكرسي هست كه چون خورشيد بي مانندي در ميان ستارگان درخشان آيات الهي مي درخشد . يا سوره الرحمن كه عروس قرآن است .  

 2 . نزول قرآن در ماه مبارك رمضان ، نور علي نور است . چون شب قدر «محل نزول فرشتگان و روح الامين» (تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ‌‍) است و قرآن كريم ، پيام و رهاورد نزول فرشتگان و مائده اي آسماني كه به دست روح الامين و فرشتگان بزرگ همراهش «في صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ‌‍ ‌‍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ‌‍ ‌‍ بِأَيْدي سَفَرَةٍ‌‍  كِرامٍ بَرَرَةٍ‌»‍(‌سوره عبس)‌ بر قلب انسان كامل فرو مي بارد . عصاره و خلاصه و حقيقت قرآن در شب قدر بر قلب نبي اكرم(ص) نازل گشته و هم قرآن مبارك و نوراني است و همين اين كه شب قدر تا سپيده دمان نوراني و پر قدر و منزلت و پر بركت است .

 3 ...................

رابطه خدا با جهان هستی همان روابط اسماء الهی با مظاهر اسما و صفات است . دشوار بتوان این رابطه را درک کرد و  توضیح داد ؛ تعابیری مانند : رابطه نور و سایه و یا صاحب سایه و سایه ؛ رابطه شخص با تصویر در آینه ؛ رابطه  فاعل با فعل ؛ رابطه روح با جسم ؛ رابطه مالک با مملوک و رب با مربوب و رازق با مرزوق و .... تا حدی می تواند بخش هایی از این رابطه را توضیح دهد ولی این رابطه ابعاد خیلی وسیع تری دارد : آفرینش مستمر ، مدیریت و هدایت تکوینی و تشریعی ، عنایت آشکار و نهان ، تدبیرگری مرموز و پیچیده و .... تنها بخشی از این روابط اند . طبق مطالب نهج البلاغه  خدا در جهان حضور دارد ؛  ولی نه به شکل ظرف و مظروف و شخص و مکان و حلول  و یا قرین هم بودن. رابطه خدا با جهان رابطه چسبندگی و ترکیب و وحدت و عینیت (عین هم بودن) نیست ( بر خلاف نظرکسانی که خدا را چیزی جدا و متمایز از عالم نمی دانند بلکه خدا و طبیعت را عین هم می دانند و یا قائلان به نظریه همه خدایی که به غلط وحدت وجودی خوانده می شوند)  و خدا غیر از جهان است ولی این غیریت هم کامل و مطلق نیست و به شکل کنده شدن و جدایی و انفکاک مادی و مکانی یا زمانی نیست و نه آن همراهی و نه این جدایی هیچ یک فیزیکی نیست . خدا یکی از بخش های جهان هستی و یا موجودی در کنار موجودات دیگر و همردیف آنها نیست ( به تعبیر ابن سینا : وهو مبدأ كل شی‏ء و ليس هو شيئا من‏الاشيا ء بعده )  . به تعبیر قرآن کریم خدا با انسان ها و بلکه با همه مخلوقات عالم معیت و همراهی دائمی دارد و این همراهی به علم و تدبیر و فضل و رحمت است نه به شکل فیزیکی و مادی .  بقیه در ادامه مطلب