درخصوص سعه صدر و روحیه جوانمردانه و بزرگوارانه رضاشاه کبیر بايد گفت: هيچ‌كس ياراي انتقاد و حتي پيشنهاد در حضور او را نداشت. رضاشاه وزرا را در مقابل كوچك‌ترين نافرماني و انتقاد به باد ناسزا و كتك مي‌گرفت. «روزي شاه مبتلا به آنژين شد و در حالت تب، هوس خوردن ترشي درست‌شده با سركه كرد. به دكتر گفت مي‌توانم ترشي بخورم يا نه؟ دكتر كه مي‌دانست نبايد به شاه «نه» گفت، عرض كرد: اعليحضرت بهتر مي‌دانند كه سركه يكي از مواد مفيد است و بدون اسيد، بدن نمي‌تواند زندگي كند، اعليحضرت مي‌توانند ترشي ميل نمايند منتها وقتي اسيد بدن زياد مي‌شود و بايد از آن كاست، ترشي‌خوردن ضرورت ندارد! شاه متغير شده گفت چرا براي من فلسفه مي‌بافي، يك كلمه بگو بخورم يا نه؟ دكتر تعظيم بلند‌بالايي كرده گفت: خانه‌زاد راجع به ترشي عرض كرد مي‌شود خورد و نيز نمي‌شود، اگر اراده اعليحضرت تعلق بگيرد كه ترشي بخورند، ما سگ كي هستيم كه در برابر اراده اعليحضرت اظهار وجود كنيم، اگر ميل نداشته باشيد البته تناول نفرماييد! شاه حوصله‌اش سر رفت و فرياد زد: مرتيكه ترشي بخورم يا نه؟ دكتر جوابي نداشت بدهد. شاه گفت مرده‌شور تركيب شما دكترها را ببرد، به اندازه گاو نمي‌فهميد، هر پيرزني مي‌داند كه آدم تب‌دار نبايد ترشي بخورد!

آتش بدون دود نمي شود . انسان بدون گناه . انسان با پاكي به دنيا مي آيد و عاشق آزادي و پاكي و تعالي است ؛ ولي هميشه اسير لغزش و طغيان  و بندها و زندان هاست . افتان و خيزان از بندهايي نجات مي يابد و  توبه كنان اسير گناهان ديگر مي شود و از سلولي به سلول ديگر منتقل مي شود و از چاله به در مي آيد و در چاه ديگري سقوط مي كند و چاه هاي ژرف تري در پيش است .

              صد هزاران دام و دانه است ای خدا              ما چو مرغان حریص و بینوا

                دم به دم ما بسته دام نویم                 هر یکی گر باز و سیمرغی شویم  

                می رهانی هر دمی ما را و باز           سوی دامی می رویم ای بی نیاز

 شرط ايمان ، عصمت و بي گناهي محض نيست . شرط ايمان ، داشتن «دغدغه» و نگراني و دلهره و احساس گناه و خطا و كوتاهي است . مهم اين است كه گناه ما را به سوي پاكي سوق دهد و لغزش و اضطراب ، ما را به آرامش و پاكي بكشاند . داشتن «تب و تابِ» «نفس لوّامه »شرط بندگي خداست . مهم اين است كه بعد از عصيان به خدا پناه ببريم  و بعد از لغزش از خدا بخواهيم اين لعزش ها را ترميم كند و بعد از هر كار زشتي كار خوبي و بعد از هر بدخلقي خوش خلقي نشان دهيم كه« ان الحسنات یذهبن السيئات » ( هود : ۱ )  .

شنیدم که در غزنین خباز‌ان در دکان‌ها ببستند، و نان عزیز( = کمیاب) و نا‌یافت شد؛ و غربا و درویشان در رنج افتادند و به تظلم به درگاه شدند و پیش سلطان ابراهیم از نانوایان بنالیدند. فرمود تا همه را حاضر کردند.
گفت: «چرا نان تنگ کرده‌اید؟»
گفتند: «هر باری که گندم و آرد در این شهر می‌آرند، نانوای تو می‌خرد و در انبار می‌کند و می‌گوید فرمان چنین است، و ما را نمی‌گذارد که یک من بار بخریم.»
سلطان بفرمود تا خباز خاص بیاوردند و در زیر پای پیل ببستند و در شهر بگردانیدند و بر روی منادی می‌کردند که: «هر که در دکان نگشاید از نانوایان، با او همین کنیم و از انبارش خرج کردند.»
نماز شام بر در هر دکانی پنجاه من نان بماند و کس نمی‌خرید.